İŞIQSIZ QALDIQ...

Axşam futbola baxandan sonra yatmağa getdim. Kondisioner də işləyirdi. Səhər saat 04:25-də istidən, tər-su içində oyandım, işığı yandırdım, ancaq yanmadı, suyu açdım gəlmədi. Həyat sanki dayanmışdı...

Blokda olan sayğacları yoxlamağa getdim. Saat 4:30 əlimdə telefon fanarı, qaranlıq və quşların səsi. Nə baş verdiyini təbii ki, anlamırdım, yuxulu idim. Nəysə, əlqərəz.

Sonradan öyrəndik ki, dünən gecədən bugün səhər saatlarına qədər ölkə ərazisində elektrik enerjisinin verilməsində problemlər yaranmasına səbəb doğma dədə-baba ocağımda- Mingəçevirdəki İstilik Elektrik Stansiyasında generatorlardan birində yaranan problem imiş.

Dəyərli oxuyucular, elektrik enerjisi və su olmadan açılan səhərimiz barədə geniş və uzun uzadı yazmaq istəmirəm. Sadəcə bir nüansa diqqətləri cəlb etmək istərdim. Belə ki...

Hər birimiz TV-yə baxa bilməməkdən, telefonlarımızın enerji batareyasının tükənməsindən, internet olmamasından o ki, var şikayətləndik. Amma bir şeyi unutduq...

Əslində elektrik enerjisi olmadan yaşaya biləcəyimizin fərqinə vardıq, deyilmi?! Xəstəxanalarda, əməliyyat masalarında həyatları ilə əlləşən insanların elektrik enerjisindən asılılığı, hər halda bizim telefonumuzun elektrik enerjisindən asılı olmasından daha önəmlidir, deyilmi?

Əslində unutduğumuz empati qurmaqdır. Özümüzü qarşıdakının yerinə qoya bilməməkdir. Kimlərsə, xəstəxana qapılarında, reanimasiya otaqlarının qarşısında gecə boyu elektrik enerjisinin verilməsini dua etdiyi halda, bizlər Wi-Fi olmadığından şikayətləndik.

İşıqlarımızın hər zaman yanması, empati qura bilmək və növbəti yazılarda oxuna bilmək ümidilə...

Vahid Məsimov