Bu sözləri dərk edə bilmək üçün yaşın heç bir fərqi
yoxdur, zənnimcə. Və keçirəm əsas məsələyə...
Həqiqətən dünya düşündüyümüzdən də fanidir. Nəyin nə
zaman, necə olacağını heç kim bilmir?!
Bu gün var olan sevdiklərimiz, sabah ətrafımızda
olmur. Onları nə qədər sevdiyimizi və dəyər verdiyimizi deyə bilmirik, bəzən.
Yalnız onları itirdikdə və onlardan kənarda olduqda anlayırıq onların dəyərini
bu isə gec ola bilər.
Bu yaxınlarda tanışlarımdan birinin atası rəhmətə getdi. Sağlığında atası
ilə münasibətləri o qədər də isti deyildi. Elə bil atası olmayınca anladı onun
dəyərini. Hər gün qəbrini ziyarət edib, məzarı üstünə gül dəstələri qoyurdu və
nəysə danışırdı elə bil məzarla. Amma anlamaq istəmirdi ki, atası artıq onu
eşitmir və onun gül dəstələrini də görmür. Nə
faydası var axı?!
İnanın onun nələr keçirdiyini biz hiss edə bilmərik.
Amma, o artıq onu bilir ki, ətrafındakılara lazım olduğu dəyəri vermək
lazımdır. Gec də olsa, o bunu artıq bilir.
Hamımız valideyinlərimizi, qardaş-bacılarımızı,
sevdiklərimizi qəlbimizdə sevirik, amma bəzən onu hiss etdirə bilmirik.
Nə qədər ki, onlar bizimlə bərabərdir onları çox
istədiyimizi, onları sevdiyimizi demək bu qədərmi çətindir?! Sonradan peşimançılıq hissi keçirib gül buketi alıb, qəbir
üstündə onları nə qədər sevdiyimizi bildirməkmi yaxşıdır?!
Dünya
fanidir, ölüm isə göz qırpımında ani baş verən bir təbii hadisədir.
Elə
indi bu yazını oxuyan kimi ətrafında sizə dəyər verənlərin dəyərini anlayın!
Sevdiyinizi söyləyin, xoş sözlər deməkdən çəkinməyin, gec olmamış!
Valideyinlərim,
qardaşım, qohumlarım, dostlarım Tanrının mənə bir hədiyyəsidir. Nə yaxşı ki,
varsınız həyatımda. Sizləri çoooox sevirəm. Allah Təala həmişə bizləri pənahında,
yaxşı insanları da ətrafımızda saxlasın. Hər zaman ətrafımda olmanızı istəyirəm.
Gec olmamış qeyd edim ki, dəyərli vaxtını ayırıb
yazılarımı oxuyanlar, hamınız mənim
üçün dəyərlisiniz. Əməyimə qiymət verib,
oxuduğunuz üçün təşəkkürlər.
No comments:
Post a Comment