AZ AŞIM, AĞRIMAZ BAŞIM?!

Cümə günü məscid yolundayam. Həmişəki kimi yenə də ictimai nəqliyyatda. Bu dəfə yolum 28 May metrosu yaxınığında yerləşən “Əjdərbəy” məscidinədir. Arxa oturacaqda eyləşmişəm. Bilirəm ki, həmişə olduğu kimi bu dəfə də nəysə olacaq və...
ARDINI OXU...

Təəccüb içərisindəyəm, çünki şükürlər olsun, artıq məscidə yaxınlaşıram və hər şey yolundadır. Uzun sözün qısası, məsciddən çıxdım və sevinə-sevinə yenə də ictimai nəqliyyatdan istifadə etməyə qərar verdim, metroya düşməli oldum. Burada isə vəziyyət heç də yaxşı deyil...

İnsanlar elə bil bir-birini “yeyəcəklər”. Baxışlar, duruşlar və s. Elə bil heç bunlar eyni millət deyillər. Çaşqınlıq içərisində hər şeyi sakitcə izləmək qərarına gəldim. Bax, indi anlayıram niyə mən hər dəfə ictimai nəqliyyatda qulaqcıq istifadə etdiyimin əsas məğzini.

Çünki, istəmirəm boş-mənasız, küçə sözlərini, qızların oğlanlara və əksinə bir-birləri üçün işlətdiyi ifadələri eşidim. Nəysə... Nəhayət ki, “Memar Əcəmi” stansiyası səsini eşitdim və sevincək tez ayağımı metrodan bayıra atdım.

Evə çatmaq üçün hələ avtobusun da xidmətindən yararlanmalıyam. Avtobusa mindim, yenə arxa oturacada əyləşdim. 30-32 yaşlarında biri də yanımda əyləşdi, əlində isə tum və başladı qabıqlarını yerə atmağa. Hirsim artıq kəlləçarxa çıxır. Sonra da başladı qışqıra-qışqıra telefonla danışmağa. Mən isə hələ də qulaqcığı götürməməyin təəssüfü içərisindəyəm.

Birdən mən, “Niyə yerə atırsan zibili?”, “Bura bəyəm zibil qabıdır?” dedim. O isə, “Sənə nə olub ey, elə bil öz maşınıdır?”, “Bu boyda adam dillənmir sən dillənirsən?!” dedi. Bunun o sözündən sonra elə bil avtobusdakılar yuxudan oyandılar, hamı mənim tərəfimdə danışmağa başladı, məni göstərib “Düz deyir də” deməyə başladılar və bu “ağıllı” da bir-iki dayanacaqdan sonra avtobusdan düşdü.

Belələri yəqin ki, sizlərin də dəfələrlə qarşısına çıxıb. Bir şeyi anlamıram, niyə axı biz?! Niyə axı biz beləyik?! Bunun səbəbini araşdırmağa çalışdım. Bir şeyi anladım ki, belələrinin saylarının artmasında bizlərin rolu da var. Belə ki, hər dəfə belələrini gördükdə heç nə demirik, guya özümüzə görə yola veririk. Sonda isə bu problemlər olur. İctimai qınaq deyilən bir şey yoxdur. Düşünürəm ki, o artıq növbəti dəfə belə hərəkətlər etməyə çəkinəcək.

Bu hərəkətləri etməyə səbəb nədir? Ailə tərbiyəsimi, ətraf mühitmi, ali təhsilmi, yaşadığı problemlərmi, həyat şəraitimi insanları bu qədər biganə, vecsiz, məsuliyyətsiz, səhlənkar edib? Bax, bu işdə hansı amilin daha böyük rol oynadığını bilmirəm. Bir onu bilirəm ki, ətrafımızda olan heç nəyə biganə qalmamalıyıq. Bu işlər, “mənim nəyimə lazım, az aşım, ağrımaz başım” deyib qırağa çəkilməklə düzəlməz.

Ətrafda baş verənlərə biganə qalmamaq ümidilə, növbəti yazılarda oxunanadək...